Para do kohe, iku nga jeta, nga një sëmundje e pashërueshme, kunati im, një punëtor që gjithë jetën e tij punoi e sakrifikoi për të mbajtur e ushqyer familjen e katër fëmijë të vegjël të cilët i la jetimë.

Në këto kushte, mua dhe familjes time na u desh të ndihmonim me gjithçka të mundshme e të vogël. Duke u shtyrë nga shumë arsye të ndryshme, udhëtonim me autobuzat e linjës Athinë - Lushnje - Tiranë.

Më kujtohet si sot ajo ditë, kur ne dërguam një pako nëpërmjet agjensisë së kësaj linje. Aty u njohëm me dy shoferat e itinerarit, dy vllezërit Shkurti. Me pak fjalë u tregova historinë e më sipërme, më shikuan me dashuri dhe respekt duke na u gjendur të gatshëm që të na ndihmonin jo vetëm sot, por sa herë të kishim nevojë për të dërguar ilaçe apo çdo ndihmë tjetër.

Kureshtja e mirënjohja më shtyu që të mësoj më shumë për këta njerëz të shkëlqyer, të cilët janë Ilir e Bledar Shkurti, dy shofera jo vetëm të zotë, por edhe njerëz të respektueshëm, për të cilët kudo që u interesova vetëm fjalë të mira mësova.

Gjatë gjithë kohës që kanë punuar dhe punojnë në këtë linjë nuk kanë pasur as më të voglin problem, për sa u përket ankesave të klientëve dhe respektimit të rregullave të qarkullimit rrugor.

Nuk mjafton vetëm të qenurit profesionist, por mbi të gjitha duhet të jesh njeri dhe human. Është pikërisht humanizmi që i karakterizon dy vëllezrit Shkurti.

Athinë

E Premte, 05 Mars 2010